داریوش مهرجویی وگذری بر زندگی این هنرمند بزرگ در تولد ۷۸ سالگی اش

 داریوش مهرجویی وگذری بر زندگی این هنرمند بزرگ در تولد ۷۸ سالگی اش

داریوش مهرجویی در نوجوانی به موسیقی علاقه‌مند می‌شود و مدت کوتاهی به کلاس آموزش موسیقیِ آقای زندی می‌رود. نزد پدرش که موسیقی ایرانی را خوب می‌شناخت به نواختن سنتور می‌پردازد و بعد به موسیقی کلاسیک غربی آشنا می‌شود و به نواختن پیانو و نوشتن قطعاتی برای پیانو روی می آورد. او در ۱۷ سالگی به سینما علاقه‌مند می‌شود و برای درک بهتر فیلم‌های روز به آموختن زبان انگلیسی می‌پردازد.

تولد ۷۸ سالگی داریوش مهرجویی مبارک

، کارگردان، نویسنده و مترجم برجسته ی ایرانی زاده ی ۱۷ آذر ماه سال ۱۳۱۸ در تهران است. در کودکی تحت تاثیر مادربزرگش که مسلمانی معتقد بود قرار می‌گیرد. خود در مصاحبه‌ای در سال ۱۳۵۱ در این باره می‌گوید: «مادر بزرگم از آن نمازخوان‌های دوآتشه بود. و تحت تأثیر فضای روحانی او، من هم از سن هفت تا پانزده‌سالگی، شده بودم یک مسلمان واقعی. نماز و روزه‌ام یک آن ترک نمی‌شد.»

تحصیلات مقدماتی را در تهران به پایان می برد و یک سال در هتل آتلانتیک مدیر می‌شود و سپس بیست ساله بود که برای ادامهٔ تحصیل به کالیفرنیا در آمریکا رفت. نخست به خواندن سینما روی آورد اما خیلی زود سینما را رها کرد و به فلسفه پرداخت و در سال ۱۳۴۴ از دانشگاه یوسی‌ال‌ای در لس‌آنجلس لیسانس فلسفه گرفت. در همین سال سردبیری نشریهٔ پارس ریویو در لس‌آنجلس را به‌عهده گرفت و سال بعد به تهران آمد و در سال ۱۳۴۶ نخستین فیلم خود به نام الماس ۳۳ که فیلمی بسیار پرهزینه بود را ساخت. این فیلم در ۵ بهمن ۱۳۴۶ در تهران روی پرده آمد و فروش متوسطی داشت و با توجه به هزینهٔ بالای ساخت آن شکستی تجاری محسوب می‌شد و توجه منتقدین را هم چندان به خود جلب نکرد.

در ۱۳۴۸ با هم‌کاری غلامحسین ساعدی فیلم‌نامهٔ “گاو” را از روی یکی از داستان‌های کوتاه مجموعه‌ی عزادارن بیل نوشتهٔ ساعدی نوشت و فیلم را کارگردانی کرد. این فیلم برای مهرجویی و سینمای ایران جوایز متعددی را در جشنواره‌های بین‌المللی به ارمغان آورد. گاو هم از نظر تجاری هم از نظر هنری فیلم موفقی از کار درآمد و فصل جدیدی در سینمای ایران گشود. مهرجویی با ساخت فیلم گاو در سال ۱۳۴۸ نگاه‌ها را متوجه سینمای ایران کرد و به موج نوی سینمای ایران شکل داد.

بازگشت به ایران پس از چند سال مهاجرت

مهرجویی پس از انقلاب مدتی از ایران مهاجرت کرد اما چند سال بعد بازگشت و به فیلم‌سازی پرداخت. هرچند از آغاز فعالیت فیلم‌سازی‌اش تا کنون تعدادی از فیلم‌های‌اش توقیف شده‌اند اما همچنان به ساختن فیلم‌های متفاوت ادامه می‌دهد. او جوایز متعدد بین‌المللی دریافت کرده‌ است و داور جشنواره‌های سینمایی زیادی هم بوده‌است. علاوه بر سینما به نوشتن رمان و نیز ترجمه هم می‌پردازد. فیلم بلند او سنتوری توقیف، و چندسال بعد فقط پروانه نمایش ویدیویی دریافت کرد.

داریوش مهرجویی یکی از مهم ترین و بزرگترین کارگردان های سینمای ایران می باشد. باید گفت که طی چهل سال گذشته به جز وقفهٔ چند سالهٔ پس از انقلاب ۱۳۵۷ و وقایع بعد از آن که منجر به مهاجرت مهرجویی به فرانسه شد، او همواره یکی از فیلم‌سازان مطرح و پرکار ایرانی بوده‌ است. او کارگردان فیلم‌های مطرحی چون “گاو”، “هامون”، “لیلا“، “سارا”، “پری”، “مهمان مامان”، “بمانی” و “سنتوری” بوده است.

داریوش مهرجویی برای فیلم گاو جایزه‌ مجمع منتقدان فیلم را از سوی دومین جشنواره ونیز ایتالیا گرفت. همچنین “گاو” بهترین فیلم تاریخ سینمای ایران را در رای‌گیری منتقدان در سال ۱۳۵۱ شده است. مهرجویی از جشنواره‌ فیلم فجر نیز سیمرغ‌های بلورین بهترین فیلمنامه و کارگردانی را برای هامون،‌ سارا و پری تا کنون در کنار جوایز بین‌المللی‌اش گرفته است. فیلم‌های او اکثرا با مسایل واقعی و سرنوشت بشر همراه بوده و نوعی روحیه‌ اجتماعی در آن‌ها مطرح بوده است.

مهرجویی ابتدا با فریال جواهریان ازدواج کرد که یکی از طراحان صحنه و لباس نامی سینمای ایران بود، حاصل این ازدواج دو فرزند با نام های مریم و سفا بود اما این ازدواج با طلاق پایان گرفت. سپس با وحیده محمدی فر، فیلمنامه‌نویس، ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دختری به نام مونا است. محمدی فر در فیلم های متاخر مهرجویی، نقش بازوی فعال وی را داشته‌ است.

منبع :نت نوشت

Admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.